Ślubny grzebyk

Ostatnio zarzuciłam sutasz. Nie, żebym porzuciła go zupełnie. Po prostu potrzebuję chwili oddechu od kolorowych sznurków. Ale zrobiłam jeden wyjątek. 

I tak powstał ślubny grzebyk Sandry.

Niemal z ostatniej chwili

Parę dni temu skończyłam kilka drobiazgów...Miło było oderwać się na trochę od tego, co zwykle robię - od igły, maszyny, nożyczek (no...niezupełnie) i nici, względnie koralików i sznurków na rzecz starego dobrego papieru, nożyczek (no właśnie!) i kleju. I farbek, i pędzelków i kilku wycinanek. W ten sposób powołałam do życia dwie ślubne kartki (z których tylko jedna doczekała się sensownego uwiecznienia) i jedno wyjątkowe pudełeczko - wyjątkowe, bo upamiętnia narodziny nowego małego człowieczka - Franka. A że Franek ma jeszcze starszą siostrę, to przy okazji wygrzebałam stare zdjęcie jej własnego pudełeczka.

Ale od początku...

Siostra i brat, czyli dla każdego coś nowego...

A że zaległości mam spore, to dorzucę jeszcze sutaszowy wianek komunijny dla Natalki. Zdjęcie wykorzystałam za pozwoleniem mamy Ani, ale szczerze przyznam, że nie mam pojęcia, kto jest autorem - mam nadzieję, że ten ktoś (lub ta) nie będzie mi miała tego za złe.

Reszta jeszcze musi swoje odczekać, w tym kolejna interaktywna makatka - jak się dzisiaj okazało, potrafi zająć ludzi w każdym wieku :)

Ślubnie, sielsko i anielsko :)

To był ładny ślub :) Nawet mój Jerz to przyznał, a on za ślubami nie przepada. Panna młoda wyglądała ślicznie, pan młody elegancko. A ja miałam drobniuteńki w to wkład.Otóż, jak tradycja nakazuje, panna młoda powinna mieć coś niebieskiego, a i podwiązka by się przydała, więc:

Na boso też chodzić nie może...

Dla państwa młodych była też poduszeczka (a panna młoda będzie się tłumaczyć, gdzie się podziała :) i kieliszki

Córa panny młodej też musiała wyglądać ślicznie, powstał wiec sutaszkowy komplecik:

(była jeszcze spinka, ale że zrobiłam ją tuż przed samym ślubem, nie załapała się na zdjęcie).

Ślub to tez okazja, by coś państwu młodym ofiarować, złożyć życzenia i takie tam :) Zrobiłam więc kartkę (kartka nie była ode mnie) i pudełeczko. Luuubię ten moment, kiedy ktoś otwiera pudełko z okrzykiem - Oj! Chyba coś popsułam! ;)

Fajnie wiedzieć, że poza tymi wszystkimi problemami, poza tym całym paskudztwem, zwanym powszechnie życiem codziennym, są jeszcze takie dobre, pozytywne chwile. Dziękuję Wam, że mogłam być z Wami i gratuluję z całego serca :)

Hip Hip Hura! Dla Dominiki i Maćka :)