Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poduchy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poduchy. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 19 kwietnia 2016

Robi się Podwodny Świat...(chyba, że Morskie Opowieści)

Ano robi się. Jeszcze tylko troszeczkę, ociupinkę i światło dzienne ujrzy kolejna z moich książeczek. To będzie szczególne dziełko. Dlaczego? Zobaczycie...:)
Tymczasem, jak przez dziurkę od klucza, możecie rzucić okiem na drobny wycinek tego, co już zrobiłam.




A żeby nie było, że tylko książeczki i nic poza tym - od czasu do czasu robię też inne rzeczy. Poduszkę na przykład. Taką mięciutką, dla malucha, który lubi spać w podróży. Takiego, na przykład, Króliczka.



niedziela, 13 października 2013

Ślubnie, sielsko i anielsko :)

To był ładny ślub :) Nawet mój Jerz to przyznał, a on za ślubami nie przepada. Panna młoda wyglądała ślicznie, pan młody elegancko. A ja miałam drobniuteńki w to wkład.Otóż, jak tradycja nakazuje, panna młoda powinna mieć coś niebieskiego, a i podwiązka by się przydała, więc:


Na boso też chodzić nie może...


Dla państwa młodych była też poduszeczka (a panna młoda będzie się tłumaczyć, gdzie się podziała :) i kieliszki



Córa panny młodej też musiała wyglądać ślicznie, powstał wiec sutaszkowy komplecik:


(była jeszcze spinka, ale że zrobiłam ją tuż przed samym ślubem, nie załapała się na zdjęcie).

Ślub to tez okazja, by coś państwu młodym ofiarować, złożyć życzenia i takie tam :) Zrobiłam więc kartkę (kartka nie była ode mnie) i pudełeczko. Luuubię ten moment, kiedy ktoś otwiera pudełko z okrzykiem - Oj! Chyba coś popsułam! ;)



Fajnie wiedzieć, że poza tymi wszystkimi problemami, poza tym całym paskudztwem, zwanym powszechnie życiem codziennym, są jeszcze takie dobre, pozytywne chwile. Dziękuję Wam, że mogłam być z Wami i gratuluję z całego serca :)

Hip Hip Hura! Dla Dominiki i Maćka :)






piątek, 1 lutego 2013

Koralikowo Sutaszowo

Ostatnio siedziałam troszkę nad sutaszem - "dziubałam" koralikowe bransoletki, dorabiałam sutaszowe zawieszki, powstały też kolczyki. Bywało, że doprowadzały mnie do "szewskiej pasji", zwłaszcza złota koralikowa. Bo to niby proste i szybkie, a co chwila coś się plątało, rwało, albo gubiło, a na koniec okazało się, że gdzieś pośrodku widnieje ogromna dziura i trzeba było zaczynać wszystko od początku:)
I jak tu nie lubić sutaszu, kiedy potrafi wzbudzać takie emocje?:)


Koralikowe przed...


...i po.





I parę wybranych:) Tych ulubionych.

Kolczyków wyszły w sumie trzy pary, z czego jedna, ta moja "naj", brązowo-biała, już ma nową właścicielkę.




 I jeszcze coś dla Ani - poducha-jeżyk, o której mówiłam, a którą kazałaś mi wrzucić na bloga:)


Przede mną lalki. Miały być anioły, ale wyobraźnia zaszalała i mam już parę zupełnie nieanielskich pomysłów.
A dzięki tym pomysłom trafiłam na Romy, całkowicie, absolutnie przepiekne lalki:)







niedziela, 9 grudnia 2012

Jak pies z kotem:)

Wbrew pozorom nie o kłótnie tu chodzi, a o poduszki (choć mogą to być ewentualnie kłótnie na poduszki :). Zostałam natchnięta kotami i tak powstała kocia poducha (właściwie to już dwie). Potem pomyślałam, że jednak osobiście wolę psy, stąd poducha psia. A jak dobrze pójdzie, będzie też jerzowa i kucykowa (to ostatnie, to osobiste życzenie mojej córy). Może i słoniowa, albo ptasia...


Kontynuując wątek świąteczny ( bo przecież zostało nam zaledwie parę tygodni, o ile wcześniej świat się nie skończy:) przedstawiam Wam efekt pracy sprzed chyba dwóch tygodni:


Była to moja pierwsza masowa masowa produkcja mini szaliczków, które napawają mnie mini dumą, bo wyszły ładne i równe, co nie zdarza mi się czesto. Choć może to być związane z tym, ze nie miałam zbyt wielu oczek do gubienia:)
Jeszcze większą dumą napawa mnie ta oto pannica:


i jej dwa małe dzieła. Żeby nie było - pomoc mamy była mała, a zabawki wyszły rewelacyjne. Zwłaszcza skarpetkowy bałwanek - słodki, choć gdyby przyjrzeć się bardziej jego rączkom, to bliżej mu do Freddy'ego Kruegera. Zabawki zostały wysłane na konkurs, więc trzymajcie kciuki.

A na koniec coś, co odciągnęło mnie od wczorajszego pisania. Mąż zadzwonił i poprosił mnie o upominek pożegnalny (nie dla niego, tak dla ścisłości:). Skończyło się na prostym pudełeczku. Zdjęcia nie są najlepsze, ale zaczęłam o północy, skończyłam w nocy, a nad ranem już go nie było, więc mogłam je robić tylko przy sztucznym świetle.