Iiiihaaa...

Ja wiem, że do Wielkanocy zostało tylko kilka dni. Wiem, że z każdej możliwej strony zalewają nas stada królików, kolorowych jajek i puchatych kurczaczków. Ale w tym roku mnie to ominęło. Tak wyszło. Przed świętami nie uszyłam ani jednego królika, choć wcześniej powstało ich dość sporo. Nie wyszyłam ani jednej pisanki, nie wypchałam ani kawałka drobiu. Niedawno natomiast namalowałam konie. W zachwycie nad nimi moje dziecko wyprosiło własnego, białego, na koszulce. I dostanie, choć pewnie dopiero w święta. Tymczasem te cieszą oczy (mam nadzieję) innego dziecka i noszą się z iście ułańską fantazją.

Koń Idealny

Dzisiaj, tak jak uprzedzałam, nie będzie o mnie,

Dzisiaj będzie o Koniu Idealnym.

Koń Idealny został uszyty przez Alę. Jej druga w życiu, samodzielnie uszyta zabawka. Mały, śliczny kucyk, niemal w całości wykonany tylko przez nią :) (Mama wykroiła, bo małe nożyczki nie dały rady, a z dużymi nie dała rady Alcia i mama przyszyła róg i skrzydełka, pod czujnym wzrokiem swojego dziecka)

Dzisiaj, być może, konik doczeka się towarzyszki - po Twilight Sparkle przyszedł czas na Lunę :)

Zaległe zaległości...

Zaległe zaległości zaległy w odmętach komputera. Dlatego teraz tylko dwie "nowości".

Pierwsza: sutaszowa bransoletka. Długa, nawet bardzo. Zastanawiałam się, jak będzie wygladała bransoletka, którą można by okręcić wokół nadgarstka. Jakby sie uprzeć, może też być naszyjnikiem... W końcu, podobno, ogranicza nas tylko nasza wyobraźnia :) W środku kamyczek nie byle jaki, bo wyobyty z samego dna morza (co prawda dno nie było znów takie głębokie...), wokół szaro-czerwona drobnica i hematytowe kuleczki. Sporo ich było i choć nie przepadam za takim szyciem (takim, tzn. monotonnym zszywaniem wciąż tak samo wyglądających fragmentów), to efekt mi się spodobał. I nie tylko mnie, bo bransoletka ma już od niedawna swoją nową właścicielkę :)

Druga, to mój "romans" z malowaniem. Jakiś czas temu wydębiłam od Ani drewnianego konika. Chyba przejęłam od swojego dziecka szczególną milość do konikowo-kucykowych gadżetów, bo wypatruję ich na każdym kroku (co prawda, bardziej z myślą o mej Małoletniej, ale fakt pozostaje faktem).

Konik był jasny, nie lakierowany, a ja nie chciałam bawić się w decoupage, bo to właściwie nie moja bajka. W zamian za to postanowiłam go pomalować, a że ostatnio moje malowanie jest bardzo dekoracyjne i szczegółowe, to i konik ma coś z tego. Podoba mi się taka bardziej tradycyjna forma, coś jak stare drewniane zabawki, wystarczajaco proste i kolorowe, żeby pobudzić wyobraźnię.

A jutro (albo pojutrze) będzie coś naprawdę cudnego :) Po ostatniej nocy w bibliotece, na której to powstały straszne potwory, moje dziecko i jej przyjaciele poprosili (2 szt. 6-letnie i jeden 7-latek), bym nauczyła ich szyć. Dostali więc igły, kolorowy kordonek, szpilki i kolorowe szmatki, i po trudnych (i płaczliwych) początkach każde z nich stworzyło własne szmaciankowe dziełko. Moje dziecię poszło dalej i po krówce nieco abstrakcyjnej powstał kucyk (a jakże) w kolorze fioletowym, nazwany na cześć innego fioletowego kucyka Twilight Sparkle :) Mama dorobiła skrzydełka i róg, ale reszta jest jak najbardziej Alusiowa.

I absolutnie idealna!

szycia ciąg dalszy...

Dzisiaj kolejna odsłona maskot - tym razem trzy konie i królicza para :)

Koniki, jak koniki - po drodze trochę przypominały jamnika, ale najważniejsze, że mojemu głównemu testerowi się podoba.

Jej faworytem został różowy, moim - jasny z siodłem :)

Zdjęcia są nienajlepsze - robione na szybko, ale jeśli dobre duchy pozwolą, zabawki będą miały swoją własną, w miarę porządną sesję zdjęciową.

Co do królików...Właśnie ze wstydem odkryłam, że Panna Króliczka nie ma zdjęcia! Byłam przekonana, że robiłam jej wcześniej, a tu taki obciach...

Pana Królika szyło mi się szybko i przyjemnie (więc nie wykluczam kolejnego), a w dodatku dostał mu się kubraczek z prototypowym kołnierzem :)

A na koniec z Panną Króliczką :)

Przede mną bardzo pracowity okres- mam nadzieję, naprawdę ogromną nadzieję, że podołam, bo czasami mam co do tego okrutne wątpliwości. Tymczasem, korzystając z systemu małych kroczków, na początek sfotografuję Pannę Króliczkę i sowę, za którą zaraz się zabieram. A potem...Nieeee...Lepiej nie wybiegać myślami tak daleko ;)

Konik dla Nastki

Przede wszystkim -

Wesołych Świąt Bożo..Wielkanocnych :) Smacznego jajka i bezbolesnego Lanego Poniedziałku (co może być trudne biorąc pod uwagę temperaturę na dworze). Pamiętajcie, by wodą oblewać się w domu, a na dworze uciekac przed wiadrami pełnymi...no własnie - nikt nie wie, co będzie w środku :)

Wracając do tematu, to sie zapuściłam. Blog leżał odłogiem bardzo długo. A w międzyczasie trochę zrobiłam. Tylko, że wiecie co....nie robiłam zdjęć. Niezbyt to mądre.

Więc póki co przedstawiam Wam konika dla Nastki - małego drewnianego zwierzaka, który zyskał swoją drugą młodość. Kupiony za grosze, był nieco... smutny. Żywa czerwień przygasała pod wpływem czerni malunków. Był ładny w swojej formie (bardzo lubię klasyczne drewniane zabawki), ale wymagał koloru.