Zaległe zaległości...

Zaległe zaległości zaległy w odmętach komputera. Dlatego teraz tylko dwie "nowości".

Pierwsza: sutaszowa bransoletka. Długa, nawet bardzo. Zastanawiałam się, jak będzie wygladała bransoletka, którą można by okręcić wokół nadgarstka. Jakby sie uprzeć, może też być naszyjnikiem... W końcu, podobno, ogranicza nas tylko nasza wyobraźnia :) W środku kamyczek nie byle jaki, bo wyobyty z samego dna morza (co prawda dno nie było znów takie głębokie...), wokół szaro-czerwona drobnica i hematytowe kuleczki. Sporo ich było i choć nie przepadam za takim szyciem (takim, tzn. monotonnym zszywaniem wciąż tak samo wyglądających fragmentów), to efekt mi się spodobał. I nie tylko mnie, bo bransoletka ma już od niedawna swoją nową właścicielkę :)

Druga, to mój "romans" z malowaniem. Jakiś czas temu wydębiłam od Ani drewnianego konika. Chyba przejęłam od swojego dziecka szczególną milość do konikowo-kucykowych gadżetów, bo wypatruję ich na każdym kroku (co prawda, bardziej z myślą o mej Małoletniej, ale fakt pozostaje faktem).

Konik był jasny, nie lakierowany, a ja nie chciałam bawić się w decoupage, bo to właściwie nie moja bajka. W zamian za to postanowiłam go pomalować, a że ostatnio moje malowanie jest bardzo dekoracyjne i szczegółowe, to i konik ma coś z tego. Podoba mi się taka bardziej tradycyjna forma, coś jak stare drewniane zabawki, wystarczajaco proste i kolorowe, żeby pobudzić wyobraźnię.

A jutro (albo pojutrze) będzie coś naprawdę cudnego :) Po ostatniej nocy w bibliotece, na której to powstały straszne potwory, moje dziecko i jej przyjaciele poprosili (2 szt. 6-letnie i jeden 7-latek), bym nauczyła ich szyć. Dostali więc igły, kolorowy kordonek, szpilki i kolorowe szmatki, i po trudnych (i płaczliwych) początkach każde z nich stworzyło własne szmaciankowe dziełko. Moje dziecię poszło dalej i po krówce nieco abstrakcyjnej powstał kucyk (a jakże) w kolorze fioletowym, nazwany na cześć innego fioletowego kucyka Twilight Sparkle :) Mama dorobiła skrzydełka i róg, ale reszta jest jak najbardziej Alusiowa.

I absolutnie idealna!

Mapa (a właściwie pechowa mapa, która nie ma końca)

Dawno dawno temu, za tysiącem drzew, rzeką i paroma stawikami...

Tak mogłaby zaczynać się ta bajka :) Przed paroma miesiącami zaczęłam malować mapę malowniczej, skądinąd, wioski pełnej drzew. Myślałam, że szybko się z tym uporam, ale było inaczej. Miliony, miliardy drzewek. Całe galaktyki drzewek, a każde z nich malowane ręcznie, drzewko po drzewku. Próbowałam je liczyć, ale nie dało rady - te najmniejsze zaczęły plątać mi się w oczach i tyle z tego wyszło, że udało mi się zliczyć tylko malutki kawałek. Ale i tak, ilość drzewek w tym jednym fragmencie była przytłaczająca - ponad siedemset...

Do rzeczy: w końcu udało mi się skończyć, zabezpieczyć i wysłać. I miałam nadzieje, ze już wszystko będzie ok, kiedy okazało się, że mapę w drodze uszkodzono...Ręce mi opadły. Jeszcze nie wiem, jak to się wszystko skończy, ale póki co - mapa w stanie (jeszcze) nienaruszonym:

A żeby dopełnić obrazu całości - mapa ma wielkość 120x80cm. 

Rzeczy straszne i podstępny czas

Ostatnio, czyli jakieś kilka tygodni temu ;) zaczęłam pracować...Od poniedziałku do piątku, przykładnie 

i stale, i absolutnie w innym rytmie niż dotychczas, wobec czego czas na cokolwiek skurczył mi się niemożebnie. Ale...W końcu zaczynają powstawać nowe rzeczy, trochę na razie nieśmiało, mam jednak nadzieję, że w końcu skutecznie.

Póki co coś z zamierzchłej przeszłości (czyli sprzed jakiegoś miesiąca) - pudełeczko na dobry początek

 dla małej...W końcu nie dowiedziałam się, jak ma na imię mała panienka, ale to z pewnością dziewczynka. 

I zamiast robić kolejną kartke, powstało to:

A w zbliżeniu...:

Dla dobra sprawy wyszydełkowałam nawet własny koralik-piłkę. Dość nieporadnie, ale sie trzymało i całkiem dobrze wyglądało. Do tego mini filcowy miś i lalka-ośmiornica ;)

Alicja romantyczna

Co dziwne (jak na mnie) udało mi się zrobić zdjęcia, obrobić je i zacząć pisać w czasie krótszym niż miesiąc :) Na pierwszy ogień zaległe sutaszki:

kolczyki ze złotym sznurkiem, coś, co skojarzyło mi się z Bizancujm;

naszyjnik z kamykiem znad morza. To właśnie lubię w sutaszu - można bawić się nawet z diamentami, o ile ktoś takowe posiada i zapewne wyglądałoby to ślicznie. Ale równie ślicznie wyglądają szkiełka, kamyki, guziki - wystarczy, że jest pomysł, wyobraźnia, czas i cierpliwość :) Czy zawsze się udaje zrobić coś...dobrego? Nie. Ale zawsze warto spróbować :)

zapowiadana Pani Walewska. Maleństwa z kolczyków mam od Ani, duża dokupiłam i tak powstał komplet: broszka z kolczykami;

na koniec przysłowiowa wisienka na torcie - kolejny naszyjnik, z którego jestem dumna i który pewnie szybko domu nie znajdzie. Ot, taka sztuka dla sztuki :) W samym środku plaster agatu w pięknym kolorze ciemnego błękitu.Wokół to, co znalazłam w swoich zapasach - szkiełka, koraliki ceramiczne, szklane, masa perłowa, marmurki, perły Swarovskiego, elementy taśmy cyrkoniowej, akryl i drobne koraliki Toho. Trochę się namęczyłam przy naszyjniku (czy ja już wspominałam, ze nie lubię robić rzeczy monotonnych? ), ale było warto.

Przy okazji sesji zabrałam się też za zabawki. Do tej pory nie miały jeszcze porządnych zdjęć, więc nieco z nimi poszalałam. Dwóch najlepszych kumpli - podobno tylko piwa im brak :)

A że przyjaźń bywa trudna, to czasami przydaje się kozetka i dobry terapeuta ;)

Do tego Pan Królik we własnej osobie...

I moja śliczna - Alicja numer dwa - Alicja w wersji romantycznej.

Prawdę powiedziawszy, długo kazała na siebie czekać, ale tak to już jest z kobietami. Pokazują się wtedy, kiedy są na to gotowe ;)

...

Nawet nie potrafiłam dzisiaj wymyślić tytułu, ale przynajmniej zmobilizowałam się do wrzucenia kilku ostatnich robótek. W końcu miałam trochę czasu, by poszyć sutaszki. To strasznie deprymujące nie móc zając się tym, co naprawdę by się chciało. Zamiast tego tłukłam drzewko za drzewkiem, domek za domkiem...Efekty pokażę, mam nadzieję, już niedługo.

Na początek komplecik, który powstał po części dzięki Ani. Pewnie sama już o tym nie pamięta (a ja nie pamiętam, czy jej o tym przypominałam), ale dawno dawno temu dostałam od niej trzy kocie oczka, które teraz stanowią centrum tego cudeńka. Do tego sznur koralikowy...Wygląda ślicznie i dlatego co jakiś czas po niego sięgam, ale robienie go, to dla mnie droga przez mękę :) Przy okazji, chętnie przyjmę wszelkie linki i sugestie, jak wydziergać coś takiego na szydełku. Ale takie dla kompletnego laika :)

Kolczyki z nocą kairu w roli głównej. Fiolecik zainspirowany PI. Jeśli tu zajrzy, powinna się domyślić, że chodzi właśnie o nią (przy okazji cały czas chodzą mi po głowie kolczyki w tonacji fioletowo-zielonej, ale jakoś nie mogą dojść do głosu).

Na koniec moje śliczności w ulubionych zieleniach. I znów ten nieszczęsny sznur koralikowy, ale z całości jestem dumna :)

W kolejce czekają jeszcze inne dziełka, ale - jak zwykle - nie mają jeszcze w miarę porządnych zdjęć. Będzie klasyczna Pani Walewska (również, m.in. dzięki Ani ), składankowy naszyjnik z agatem i, o ile zdążę skończyć, bransoletka dość nietypowa.

Na koniec - ponieważ nie miałam okazji wcześniej ( a to straszne niedopatrzenie) - dziękuję ślicznie Gosi za wymiankowego misia:

pełniącego teraz straż przy moim monitorze niczym Gwardia Królewska przy Pałacu

Buckingham :)

(przy okazji - zdjęcie podprowadziłam autorce)

szycia ciąg dalszy...

Dzisiaj kolejna odsłona maskot - tym razem trzy konie i królicza para :)

Koniki, jak koniki - po drodze trochę przypominały jamnika, ale najważniejsze, że mojemu głównemu testerowi się podoba.

Jej faworytem został różowy, moim - jasny z siodłem :)

Zdjęcia są nienajlepsze - robione na szybko, ale jeśli dobre duchy pozwolą, zabawki będą miały swoją własną, w miarę porządną sesję zdjęciową.

Co do królików...Właśnie ze wstydem odkryłam, że Panna Króliczka nie ma zdjęcia! Byłam przekonana, że robiłam jej wcześniej, a tu taki obciach...

Pana Królika szyło mi się szybko i przyjemnie (więc nie wykluczam kolejnego), a w dodatku dostał mu się kubraczek z prototypowym kołnierzem :)

A na koniec z Panną Króliczką :)

Przede mną bardzo pracowity okres- mam nadzieję, naprawdę ogromną nadzieję, że podołam, bo czasami mam co do tego okrutne wątpliwości. Tymczasem, korzystając z systemu małych kroczków, na początek sfotografuję Pannę Króliczkę i sowę, za którą zaraz się zabieram. A potem...Nieeee...Lepiej nie wybiegać myślami tak daleko ;)

Reniferki

Ponieważ święta już niedługo, reanimuję manufakturę :)

Na początek reniferki - dwa fajne chłopaki (choć Ala pewnie i tak powie, że co najmniej jeden jest dziewczyną - a najbardziej ten, którego chciałaby zagarnąć ;).

W kolejce czeka jeszcze pani królikowa (ale póki nie wyprasuję jej sukienki, zdjęć nie będzie) i małe koniki, w tym jeden pegaz. Na nie też przyjdzie pora :)